Po trzech latach bez urlopu i utrzymującej się wszechobecnej bryndzy finansowej, zapadła decyzja. Urlop musi wreszcie być. Nieważne, że namiot jest dziurawy, aparaty cyfrowe zepsute, a sakiewka pusta - wyjeżdżamy. Zdecydowaliśmy wybrać coś ciekawego, coś co będziemy długo wspominać. Wybraliśmy wycieczkę do Północnych Włoch autostopem. Jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma.
Przejazd tzw. okazją przez kraje, w których taki sposób podróżowania był praktykowany już od lat siedemdziesiątych jest prawdziwą przyjemnością. Kierowcy nie boją się zabierać ze sobą autostopowiczów i kolejne kilometry przebywa się bardzo szybko. Nie jest większym kłopotem dotarcie do oddalonych od głównych szlaków komunikacyjnych interesujących miejsc, do których nie docierają nawet środki masowej komunikacji.
Po dotarciu na miejsce, co już przyszło nam z trudem ze względu na opór miejscowej ludności, wyszło na jaw, że ze względu na brak auta jesteśmy praktycznie przykuci do miejsca, w którym rozbiliśmy namiot. Auta mieli tylko wybrani, a jak już go mieli to nie po to, żeby wozić jakiś nieznanych przyjezdnych, którzy przecież mogą zniszczyć tapicerkę, albo nie daj boże zwymiotować na wertepach.
Dalszy rozwój wypadków niestety również nie był po naszej myśli. W trakcie pobytu na dzikiej plaży jakieś trzy kilometrów od miasteczka złapała nas ulewa. To, że my zostaliśmy kompletnie przemoczeni to pół biedy problem w tym, że również zmoczeniu uległ nasz sprzęt fotograficzny i kamera. Aparat Sony alpha 350 udało się naprawić dopiero w Polsce, a Panasonic nie został naprawiony już nigdy, straciliśmy też wykonane wcześniej fotki, co było chyba jeszcze bardziej smutne. Na następny raz musimy być lepiej przygotowani w jakieś wodoszczelne worki, czy coś takiego. Sam urlop już do końca był tym incydentem zepsuty. Kiepskie miny mieliśmy, aż do powrotu do Katowic.
