Wielkie ogrody Japonii są poza czasem i moglibyśmy je opisać korzystając z czasu przeszłego jak i teraźniejszego a to dlatego, że w Japonii to, co starożytne i stare w pewnym sensie współgra i łączy się z nowym. Nasi ogrodnicy, zafascynowani nowo dostępnymi roślinami ozdobnymi z dalekiego wschodu lekceważyli główną zasadę rządzącą projektem ogrodu japońskiego, mówiącą, że im mniej, tym lepiej. Żeby nadać swoim ogrodom w pobliżu wody azjatyckie wygląd, ci pierwsi ogrdnicy pokrywali je kamykami i kamiennymi lampionami, szkarłatnymi, lakierowanymi kładkami i domkami herbacianymi. Wiele z należących do pierwszych ogrodów w japońskim stylu w Europie i w Ameryce Północnej zakładano, niezbyt znając znaczenie tradycyjnych elementów ogrodów orientalnych. W rezultacie dostawali w szczęśliwych wypadkach pastisze, a w należących do mniej udanych – parodie japońskich ogrodów.
Najważniejsze cechy ogrodu z kraju kwitnącej wiśni: przeważnie niska ilość gatunków hodowanych roślin; wszystkie ze składowych ogrodu z kraju kwitnącej wiśni wybiera się ze względu natworzenie w ostatecznym efekcie jedności; niegeometryczność, brak linii prostych, osi i wyrównanych rzędów krzewów czy roślin. Należące do ogrodów krzewy ozdobne muszą sprawiać wrażenie nie zmieniających się. W partii zachodniej części znajdującej się na zachodzie ogrodu powinna być dużych rozmiarów prosta ścieżka. We wschodniej części naszego ogrodu powinien znaleźć się strumień mający swe początki w północnej części oraz wpadający do stawu na południu. W ogrodach japońskich bardzo często zobaczymy coś co możnaby określić jako drzewka owocowe.
Wykrzywiona Pinus thunbergii przedstawia nadbrzeżny krajobraz.
Morele japońskie przycinane są zdecydowanie po to aby na szerokim nagim pniu powstawały nowe pędy. Krzewy ozdobne takie jak śliwa azjatycka, która zapowiadają wiosnę, pochodzą z Chin. Współczesne centrum ogrodnicze nie będzie w stanie nawet pomarzyć o konkurowaniu z możliwościami azjatyckich mistrzów sztuki ogrodnictwa.
